De weg terug

Deze blog gaat over de kracht van stemexpressie om levens te veranderen. Met name over hoe stemexpressie mijzelf heeft geholpen bij het vinden van de weg terug. De weg die ik lang kwijt ben geweest. De weg naar wie ik ooit was en hoe ik me voelde voordat allerlei gebeurtenissen in mijn leven zorgden dat ik een deel van mijzelf afsloot.

Kleine Silvia heeft het fijn

Dit verhaal begint met kleine Silvia, een klein meisje met grote ogen. Met die ogen kijkt kleine Silvia naar de wereld. Ze groeit op in Uruguay, een mooi, rustig land in Latijns Amerika. Een land met prachtige stranden. Daar gaat kleine Silvia vaak naar toe met haar moeder. Ze geniet van het zand waarmee ze taartjes maken en van het water dat altijd maar heen en weer blijft gaan en soms in haar tenen bijt, als ze even niet oplet. Dol is ze ook op de liedjes die ze zingt met haar nichtjes en de dansjes die ze samen verzinnen. Ze houdt van de raadseltjes die de buurman aan haar voorlegt als ze tijdens de siësta-tijd samen met hem op de trap zit bij de voordeur. Kleine Silvia heeft een fijn leven.

Een rauw randje

Maar er zijn in dat land ook minder prettige dingen. Er heerst een dictatoriaal regiem en onderdrukking is aan de orde van de dag. Niet dat kleine Silvia weet wat dat precies is, maar ze weet wel dat er enge mensen zijn die willen dat andere mensen doen wat zij zeggen in plaats van vrij te zijn. Omdat ze de baas willen zijn. Soms ziet ze soldaten die de tassen van mensen doorzoeken als ze terug komen van het boodschappen doen, dan rollen alle boodschappen over de stoep en dat kan die soldaten niets schelen. Soms moet  er een meneer tegen een muur gaan staan en een ander voelt dan onder zijn kleren. Gelukkig kan kleine Silvia niet helemaal bevatten  wat er om haar een gebeurt: militair vertoon, razzia’s, geweld en achtervolging, mensen die gevangen worden genomen, mensen die worden vermoord of mensen die vluchten om dit te voorkomen.

Moeten

Al weet kleine Silvia niet helemaal wat er aan de hand is, ze voelt wel dat mensen om haar heen soms bang zijn. Er wordt veel gefluisterd, een enkele keer ziet ze iemand huilen of vangt flarden van een gesprek op. Soms in de avond, als ze eigenlijk al zin heeft om lekker te gaan slapen, moet ze mee naar iemands huis en dan gaan de volwassenen heel veel met elkaar praten. Zij mag een huisje maken met kussens en dan lekker daar gaan liggen als ze slaap heeft. Ze wil eigenlijk thuis blijven en met de poes spelen, maar dat kan niet. Het is heel belangrijk dat de volwassenen met elkaar praten. Ze zijn allemaal heel serieus en ze moet lief zijn want ze hebben veel goed werk te doen zodat iedereen weer vrij kan zijn. Als ze lief is gaan ze de volgende dag naar de speeltuin.

Pijn

Kleine Silvia is dol op haar pappa. Hij praat veel met haar en vraagt en vertelt haar van alles. Als kleine Silvia gaat slapen, zit hij naast haar bed en krabbelt aan haar ruggetje. Hij noemt haar zijn kleine katje. Op een dag komt pappa niet thuis. Kleine Silvia snapt er niets van. Er komen veel mensen op bezoek. Die zeggen allemaal tegen kleine Silvia hoe lief en flink ze is. Dat ze sterk moet zijn en haar mamma goed moet helpen omdat die heel verdrietig is.

Kleine Silvia is ook heel verdrietig, ze wil eigenlijk hard schreeuwen en gillen, maar dat kan niet. Er zijn al zoveel mensen verdrietig en dan kan ze niet ook nog’s beginnen. En ze móet lief zijn want niemand mag merken dat het erg is dat pappa weg is. Tegen de juf van school zeggen ze dat pappa op reis is voor zijn werk.

Maar pappa is niet op reis, hij zit in de gevangenis! De soldaten hebben hem opgesloten. Ze zijn bang dat pappa alle mensen vrij maakt.

Doen wat nodig is

Op een dag vallen soldaten het huis waar kleine Silvia met haar moeder woont binnen. Alles wordt overhoop gehaald, men zoekt naar bewijzen van betrokkenheid bij verzet tegen het regime.   Eén van die mannen is heel gemeen. Hij dreigt de hond door zijn kop te schieten als ie niet stil is. Kleine Silvia’s moeder doet al het mogelijke om de hond stil te krijgen. Ze is heel zenuwachtig, dat hoort kleine Silvia aan mamma’s stem. De hond is helemaal gek van het gesmijt van de mannen. Kleine Silvia helpt mamma een handje. Ze aait de hond over zijn hoofd en zegt tegen hem: “Nannootje, lieve Nannootje, rustig maar, die meneer is heel lief, hoor. Hij doet je echt niets. Hè meneer?” De meneer kijkt verwonderd naar het meisje en alle mannen in de kamer lachen.

“Heb jij ook een dochtertje?”, vraagt kleine Silvia, gebruik makend van de aandacht van de man. De man zegt ja. Nu hebben ze iets gemeenschappelijks. De man wordt rustiger en loopt de kamer uit, op zoek naar wat ie aan het zoeken is. Kleine Silvia pakt haar driewieler en rijdt achter de mannen aan: “Heeft u daar al gezocht?”, vraagt ze met haar schattigste stemmetje, terwijl ze onder het bed wijst. De mannen moeten weer lachen.

De patronen

Deze omstandigheden maakten dat er weinig ruimte was voor kleine Silvia. Ruimte om onbezorgd te zijn wie ze was en om te voelen waar ze behoefte aan had. Het verdriet door het vertrek van haar vader heeft ze tot heel veel later in haar leven niet kunnen verwerken. Gevoelig als ze was, voelde ze de pijn van degenen om haar heen en wilde hen niet extra belasten, hield haar eigen gevoel binnen. Ze voelde dat er een enorme dreiging was en ze op haar hoede moest zijn, maar kon niet begrijpen wat er precies gebeurde.

Ze ervoer de omgeving en voelde prikkels waarnaar ze zich probeerde te voegen om  ongewenste situaties uit de weg te gaan of op te lossen. Lief en schattig zijn naar verschrikkelijk dreigende mensen toe omdat ze voelde dat daar een mogelijkheid zat spanningen af te voeren van zowel haarzelf als haar omgeving. Daarbij eigen gevoelens van onzekerheid, angst en onveiligheid totaal wegdrukkend. Lief en ijverig zijn voor haar directe omgeving, voelen dat er grotere en belangrijkere dingen zijn dan haar eigen behoefte en daarnaar handelen. Niet stilstaan bij haar eigen gevoel.

Op vele manieren vormde dit verleden haar tot wie ze later is geworden.

Uiteindelijk is ze op 9 jarige leeftijd na een lange periode van omzwervingen met haar moeder via Argentinië naar Nederland gevlucht en hielden de spanningen grotendeels op. Kleine Silvia werd groter en groter en op een gegeven moment was ze volwassen.

Leven met oude patronen

Echter een patroon dat zo sterk is ingeprent is niet van de ene dag op de andere opgeruimd. Silvia is in de loop der jaren veel heftige gebeurtenissen ‘vergeten’ en was ze zich niet van haar patronen bewust. Wanneer iemand dreigend op haar overkwam of ze kreeg het gevoel de situatie niet volledig te kunnen vertrouwen of onvoldoende te kunnen inschatten, ging ze over op de automatische piloot en deed aardig, sociaal, ijverig en kwam vooral niet voor zichzelf op. Dit gebeurde vaker en ze vroeg zich regelmatig af waarom ze dit toch zo deed. Tot ze op een gegeven moment steeds grotere spanningen in zichzelf voelde en tegelijkertijd elke confrontatie uit de weg ging. Er kwam een tijd dat Silvia heel veel werkte en nauwelijks tijd had voor de dingen die ze belangrijk en leuk vond.

Tot ze een ervaring had die haar deed beseffen dat er iets was waardoor ze zichzelf helemaal wegcijferde.

Alles wegdrukken

Silvia was hoofd van een afdeling. Een taak van die afdeling was om een plan voor de hele organisatie op te stellen, aan de hand van input van alle afdelingen. De deadline voor de afdelingen om de stukken aan te leveren stond half december, zodat het plan vóór de kerst samengevoegd kon worden en van een analyse en aanbevelingen zou worden voorzien door Silvia’s afdeling. Veel afdelingen waren te laat met de stukken en het hele proces om te komen tot het plan kwam enorm onder druk te staan. Silvia’s afdeling kreeg respijt tot 1 januari.

Inmiddels werd het bijna kerst en zo’n beetje iedereen ging al met kerstvakantie. Silvia’s medewerkers hadden al vakanties geboekt e.d. dus ze vond dat ze het niet kon maken om ze te vragen aan het stuk te werken vóór het nieuwe jaar. In plaats daarvan bracht ze zelf de halve vakantie in haar pyjama door en werkte dag en nacht (vooral dat laatste, als de kinderen op bed lagen) door om het stuk op tijd af te hebben. Dat lukte, al moet je niet vragen hoe. Vervolgens duurde het tot begin maart, voor het stuk werd besproken.

Dat trof haar hart en hard. Zag dan niemand wat er gebeurde? Vond men dat normaal? Op dat moment voelde ze dat, linksom of rechtsom, ze ZELF iets moest ondernemen om het tij te keren.

De weg terug – de expressie

Vanaf dat moment is Silvia’s weg er één geweest  van leren te voelen waar ze behoefte aan heeft, voor zichzelf te leren staan en uiting te geven aan wie ze is en wat er in haar leeft. Dat is niet zonder slag of stoot gegaan, een begin was moeilijk.

Ze moest beginnen bij wat haar hart zeker wist dat ze heel fijn vond: zingen! Toevallig kwam ze in contact met stemexpressie en kwam erachter dat er heel veel in haar was dat heel graag gehoord wilde worden. Tijdens die sessies liet ze haar hart klinken. Al die dingen waar ze geen woorden voor had, al die bevroren gevoelens, dat alles werd een lied dat gezongen kon worden. Een lied zonder woorden  waarin ruimte ontstond en beweging. Ruimte om te voelen wat ze zelf voelde, in plaats van wat iemand of iets anders nodig had. De beweging naar binnen in plaats van de vanzelfsprekende beweging naar buiten toe. Dat werd het begin van de weg terug.

Volwassen Silvia is klaar voor de wereld

Een aantal jaren later is er heel veel werk gedaan en veel veranderd. Silvia’s patronen leven nog in haar, maar ze herkent ze. Ze verwelkomt ze als haar goede vrienden die haar geholpen hebben toen ze het nodig had. Tegelijkertijd weet ze dat ze die patronen altijd weer kan doorbreken wanneer ze daarvoor kiest. En daar kiest ze regelmatig voor.

Het blijft hard werken op zijn tijd. Maar Silvia is weer Silvia Ze voelt zichzelf, voelt wat ze fijn vindt en wat niet. Staat stil bij wat ze wil of niet en geeft daar gevolg aan. Ze heeft geleerd dat ze kan kiezen. Omdat ze kán en mag kiezen. Omdat ze vrij is.

Over Silvia en de weg terug
Getagd op:                        

12 gedachten over “Over Silvia en de weg terug

  • 10 juli 2017 om 15:38
    Permalink

    Wat een indrukwekkend verhaal, heel helder hoe je alles beschrijft, het raakt omdat het zo echt vanuit jezelf is geschreven. Van de pijn angst en verdriet in je geboorteland tot aan de druk die sommige organisaties op mensen leggen.
    Zo mooi dat je een weg hebt gevonden om ermee om te gaan en weer kracht bij jezelf te vinden.
    Complimenten en alle respect!

    Beantwoorden
  • 11 juli 2017 om 20:49
    Permalink

    Silvia, lindo leerte. Lindo porque al fin has encontrado tu equilibrio via análisis, aceptación de tu pasado. Te recuerdo exactamente como te presentas en este escrito, siempre dulce, siempre sonriendo y la verdad, me duele. Era, en aquellos años, una de mis más grandes preocupaciones: queriendo hacer el bien me había metido en algo de lo que las consecuencias no serían sólo para mí sino también para mis hijos y los hijos de tanta gente. El asunto me angustiaba, me preguntaba cómo lo estarían viviendo, qué sería de sus vidas teniendo que pasar por todas esas cosas que ya no estaba en mis manos evitar. Me alegra saber que vos al menos has conseguido llegar a buen puerto. Abrazo y suerte.

    Beantwoorden
    • 14 juli 2017 om 12:29
      Permalink

      Muchas gracias Lílian. Me imagino la angustia para la generación de ustedes. La horrible opción entre no hacer nada (acceptando las consecuencias que podría traer eso) y el hacer lo que se podía (sabiendo que también eso podría traer consecuencias no conocidas en aquel momento). Las circunstancias nos forman, que le vamos a hacer, no es de otra forma. Un consuelo puede ser el hecho que, pase lo que pase, siempre las circunstancias nos forman. O sea que si no hubiéramos sentido este dolor interno, hubiéramos sentido otro. El hecho de que no podemos cambiar lo que ya nos pasó, pero si cómo tomamos lo que nos pasa y las elecciones que hacemos en la vida, para mi es una gran tranquilidad y seguridad. Un abrazo grande!

      Beantwoorden
  • 12 juli 2017 om 02:58
    Permalink

    Tja Silvia, gefeliciteerd. Ik herken veel van die gevoelens. Vrijheid nog niet. Ik ben wel zeer bewust al jaren dat ik daarnaar zoek. Het geeft mij een groot plezier te weten dat je een weg gevonden heb. Kus . Mara

    Beantwoorden
    • 14 juli 2017 om 12:15
      Permalink

      Ja Mara, dat zijn de gevoelens die we allemaal hebben, die die weg hebben moeten lopen. Weten hoe het bij mij van binnen zat is voor mij echt cruciaal geweest. Omdat het toen een gegeven werd waarmee ik kon werken, in plaats van het enge ding dat weggestopt moest worden, daar ergens, ver weg. Dank je wel voor je lieve reactie en heeeeeeel veel liefs!

      Beantwoorden
  • 12 juli 2017 om 09:23
    Permalink

    Geraakt door jouw verhaal. Hoe mooi die helende bevrijdende werking van klank en beweging. mooi dat je telkens weer kunt kiezen. En dat je ervoor kiest om dit meer klank, kleur en beweging in de wereld te zetten en te delen met anderen. Echt super!

    Beantwoorden
    • 14 juli 2017 om 12:04
      Permalink

      Dank je wel, lieve Ruth. Ik zou niet weten waar ik gebleven zou zijn wanneer ik de klank en beweging niet had gehad. Zoooo belangrijk om iets te doen waar alle gevoel vrij in kan stromen!!!

      Beantwoorden
  • 22 juli 2017 om 07:59
    Permalink

    Je hebt me geraakt met je verhaal. Prachtig geschreven en deels heel herkenbaar. Knap dat je je zelf zo hebt kunnen terugvinden.

    Beantwoorden
    • 22 juli 2017 om 16:27
      Permalink

      Dank voor je lieve woorden, Miranda. Mooi dat je dingen herkent. Alle goeds!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *