overdrijven is ook een kunst

Mensen zeggen dat vaak, “Overdrijven is ook een kunst”. Meestal is daar een negatief oordeel aan gekoppeld. Wie overdrijft wil iets veinzen en is niet betrouwbaar, zo is de opvatting. Maar dat overdrijven ook een hele andere kant heeft, is wellicht minder bekend. Overdrijven als instrument. In de praktijk pas ik het regelmatig toe.

De praktijk

Een stemexpressie-sessie gebeurt vaak in groepsverband. Je stem laten klinken, zomaar in de ruimte, vooral met al die anderen erbij, kan heel eng voelen.  Heel kwetsbaar.

Je begint klank te maken en je merkt dat je keel tegenwerkt, het zweet breekt je uit, je moet hard duwen om überhaupt geluid te maken of je merkt dat je keel heel moe wordt. Het proces van je stem onder controle krijgen neemt het van je over en in plaats van lekker in de klank te zitten, ben je heel druk bezig om je angst weg te duwen, geen valse noten te raken of enorm creatief te zijn.

Angst voor het oordeel

We klinken met de groep. We doen een oefening met het klinken van lange klanken, klinkers. Daarna voegen we medeklinkers toe om meer tot een soort van ritme over te gaan. We variëren met de medeklinkers: “Pa, ma, taaa, toe, ka, mom, pa tom tja”.

Tussen de klank-sessies door is er ruimte om iets te zeggen als je dat wilt. Vandaag vertelt Marleen over wat haar bezig heeft gehouden tijdens het klinken: dat het haar niet goed lukte om verschillende medeklinkers te verzinnen. Daarom heeft ze steeds hetzelfde uitgebracht. Ze was daarbij bang geweest dat het heel stom zou klinken en dat anderen haar daarom zouden aankijken. Ze klapte dicht door dat gevoel.

Het ‘Fuck hee-lied’

Ik nodig haar uit om één op één met mij samen te klinken. Dat gaat heel vlot en ze kan de medeklinkers zonder moeite vinden. Doordat haar aandacht op mij is gericht heeft ze weinig kans om zich met de anderen bezig te houden, dat scheelt. Ik vraag hoe het vervolgens voor haar zou voelen om vóór ons te gaan staan en dán te klinken. Ze begint bij de gedachte al te grinniken. Zenuwen! Ik vraag haar of ze wel bereid is om het te doen want het is ook heel spannend…… Ze aarzelt maar toch gaat ze het doen. Moedig! Ze komt van haar veilige plekje af en gaat voor de groep staan. Uit haar houding is duidelijk dat ze zich wat ongemakkelijk voelt. Als ze begint te klinken, klinkt haar stem zacht, ze houdt het klein.

Ik vraag wat er in haar omgaat: “Tja…” is het antwoord, “..eigenlijk denk ik: Fuck hee, wat voelt dit eng!” En gelijk daarna een lachsalvo. Ik vraag haar om dat gevoel niet te onderdrukken, maar juist heel groot te maken en mét dat gevoel in haar lijf te klinken: “Het hele ‘fuck hee-gevoel’ mag er helemaal zijn, sterker, laat het een stralend ‘Fuck-hee-lied’ worden!!”

Ze begint een lied van “Fuck hee” en “bibber bibber”. Het klinkt wat timide. “Fuck hee” mag groter, lekker overdreven.  Ze laat het gevoel langzaam toe en begint zienderogen te genieten. Het lied wordt steeds meer uitgelaten, het “bibber bibber” klinkt best funky. Nog een paar uithalen later is het alsof de zon op haar schijnt, staat ze te stralen en voluit te klinken. Het “fuck hee-lied” klinkt luid, trots en ongeremd.

De victorie van overdrijven

Wat een overwinning! Mooi om te zien hoe een rotgevoel door het er helemaal te laten zijn, helemaal uit te bouwen, helemaal in de diepte te verkennen, uit mag groeien tot iets anders, tot iets moois. Overdrijven is een kunst.

Overdrijven is ook een kunst
Getagd op:                            

2 gedachten over “Overdrijven is ook een kunst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *