Gevoelens zijn net kleine kinderen die aandacht willen. Luister je niet naar ze, dan blijven ze terugkomen, aan je trekken, aan je hangen. Ze eisen steeds meer je aandacht op en worden creatiever en heviger in hoe ze zich uiten. Het helpt misschien even om afleiding te zoeken, maar na een tijdje zijn ze er weer.

Zoom even in op de volgende situatie:

Je hebt een lange tijd veel en hard gewerkt. Snakt naar rust, gewoon even niets. De vrijdag breekt aan en je verheugt je erg op het weekend. Lekker uitslapen, eens een beetje tijd voor je partner nemen, je moeder bellen (heb je al twee weken geleden beloofd), een cadeautje kopen voor het feestje van zaterdagavond, misschien even lekker naar buiten, gewoon een beetje kijken waar je zin in hebt. Op dat moment komt je baas binnen met een verzoek, een stuk dat dinsdag écht af moest zijn. Maandag concept klaar.

De adrenaline giert door je lijf: daar gaat je weekend! Dit wil je echt niet. De ratelmachine in je hoofd gaat af. Je baas zal het vast niet begrijpen als je nee zegt, vindt je vast niet goed of ijverig genoeg, te star, of te moeilijk. Pffft. Waarom staat hij er niet bij stil wat zijn verzoek voor jou betekent? Een logge brij van gevoelens komt op je af. Iets van boosheid, vertwijfeling, schuldgevoel en angst tegelijk. Je weet niet wat je hiermee aan moet (je wilt er ook niets mee!) en daarom zeg je maar: “Nou, vooruit dan maar”. Je denkt: gewoon even doorbijten en dan volgend weekend wel echt vrij zijn. Je zet je er overheen en gaat weer aan het werk. Weg met die onvrede, heeft toch geen zin.

Herkenbaar?

We zoomen weer uit uit de situatie:

Je innerlijk ziet er op dat moment uit als een gillend kind, dat volledig je aandacht opeist en aardig overstuur aan het raken is, met een laagje van teleurstelling en berusting er overheen. De vraag is wat je voor dat kind kunt doen. Besluit je om je bij de situatie neer te leggen omdat er toch geen oplossing is en ga je over tot de orde van de dag? Dan is het alsof je het kind aan zijn lot overlaat. Als hij al niet doordraait, blijft ie murw achter, met een gevoel niet gehoord te worden. Zou jij je kind zo willen behandelen? Waarschijnlijk niet.

De vraag is wat een liefdevolle volwassene zou kunnen doen. Je zou kunnen beginnen met aanwezig en hulpvaardig te zijn. Het kind helpen om onder woorden te brengen wat er is:

  1. Probeer het kluwen te ontwarren: Beelden, gevoelens, emoties, gedachten, gevoel in je lichaam. Schrijf alles op om wat orde te scheppen in de brij.
  2. Onderzoek je gevoel over wat er is: Wat doet het je om je zo te voelen? Wat voel je bij die gedachten? Wat voel je bij die beelden? Waar voel je wat?
  3. Voel wat je echt zou willen: Wat is je behoefte? Waar verlang je naar?
  4. Voel wat je tegenhoudt: Welke gevoelens, emoties, gedachten en beelden houden je tegen om die behoefte te vervullen?
  5. Wat heb je nodig om je behoefte en verlangen te kunnen bevredigen? Welke eerstvolgende stap kun je nu nemen in die richting?

In ieder geval wordt het kind nu gehoord. Hij hoeft niet meer te schreeuwen en kan vanuit meer rust aangeven wat het nodig heeft.

 

Gevoelens zijn net kleine kinderen
Getagd op:                    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *